At last my first trail

Ondanks een paar keer wakker heb ik goed geslapen tot half zeven.
Buiten zag het er nog maar mistig uit dus hoefde ik me niet te haasten.
Ik had ook besloten om weer een keer een lekker ontbijtje te scoren bij die van de op hoek van North Mainstreet Gonzo’s Breakfast House.
Lekker vers bakje koffie en special pancakes , wat een begin van de dag!
De koffie is de laatste jaren steeds beter geworden . Ik kan me nog herinneren dat je er bijna doorheen kon kijken.
Na het ontbijt nog even naar de Walmart om cadeautjes te kopen voor de kleinkinderen.
Ik stuur altijd foto’s van speelgoed en dan kiezen ze meestal dingen die in Nederland niet te krijgen zijn. Leuk toch?
Ok , en toen moest ik dus zo’n 3 kwartier weer naar het zuiden rijden via de IS 5.
Hier had ik bij het plaatsje Castella een trail gepland bij het Castle Crags State Park.
Net voor het plaatsje Shasta zou dan de Mount Shasta in beeld kunnen komen.
Na het slechte weer van gisteren had ik er niet veel hoop op dat zij totaal zichtbaar zou zijn.
Ze verstoppen zich meestal achter de wolken. Dit hebben we bij Mount Rainier ook al twee keer gehad.
Op een gegeven moment kijk ik naar links en ik schrok er gewoon van , ik zag haar!
Wat een geluk en ook dat ik gelijk bij een rest area kon stoppen om veiliger foto’s te nemen.
Wat  een mooie berg toch , vulkaan moet ik zeggen .
Vanaf California tot aan Washington state komen er heel veel voor.
Iets meer dan 4300 meter met een mooie sneeuwkap om zich heen.
In het jaar 1786 was de laatste uitbarsting.
De berg is voor een aantal native american stammen heilig en zelfs een ontmoetingsplaats.

Een dichter beschreef de vulkaan als volgt:

Zo eenzaam als God, en zo wit als een wintermaan, zo rijst Mount Shasta plots en eenzaam vanuit het hart van de grote zwarte bossen van Noord Californie.

Wat was ik blij ,maar ik moest verder want ik was al een beetje laat.
Eenmaal aangekomen bij het statepark moest ik betalen en heb daar weer even met de rancher staan praten. Vooral over die opgezette Mountain Lion.
Ja er zaten een paar in de buurt.
Bij het begin vd trail geparkeerd en alles in orde gebracht voor de steile tocht.
Nou en in het begin begon het gelijk al te stijgen dus moest ik weer even wennen.
Mijn trouwe wandelstokken voelden zich ook al snel thuis.
Het grootste gedeelte liep ik in een bos omhoog maar op een gegeven moment verdween deze natuurlijke schaduw en moest door een wat ruiger pad verder in de zon naar boven lopen.
Ondanks het overmatig  zweten vond ik het heerlijk zo in de zon!
Onderweg zie je dan al die prachtige granieten punten in de vorm van een kasteel.
Verderop kon je de Mount Shasta ook weer zien maar deze had zich weer verstopt onder een lappendeken van wolken.
Jammer maar goed ik had hem al gelukkig gezien.
Toen ik boven aankwam en dat was tegen een uur of 1 kreeg ik een waarschuwingsbericht binnen dat er middags onweer zou komen.
Gelijk maar naar beneden gegaan want ik had geen zin in gevaar en natheid.
Rond 3 uur reed ik weg op weg naar mijn Motel in Bend in de staat Oregon.
Doordat ik ochtends rustig aan had gedaan kwam ik nu dus een beetje tijd tekort.
Ik zou dus pad tegen zeven uur aankomen.
Moet kunnen en het was een lange rit.
Op een gegeven moment begon het te regenen maar nadat ik de IS 5 had verruild voor de US 97 ging het harder regenen.
Het ergste kwam als laatst , bij Klamath Falls begon het te spoelen , alle kranen open De weg werd helemaal overspoeld en dat duur dus helemaal tot aan Bend.
Dat is dus bijna 2 ½ uur rijden op een weg met weinig zicht , enorme grote plassen en je kon dus om het veilig te houden maar 40 mile rijden.
Zo schoot het dus niet op en natuurlijk ook heel vermoeiend.
Gelukkig veilig aangekomen bij mijn Motel en ondertussen gaat het gewoon nog door hier. Ook met flinke bliksem!
Morgenochtend ga ik kijken wat het weer gaat doen in het gebied wat ik op mijn route heb staan!

Albert Hammond had ooit zo’n leuk plaatje ,alleen dat ging over het zuiden.